مرگ
و نترسیم ازمرگ
مرگ پایان کبوتر نیست
مرگ وارانه ی یک زنجیر نیست
مرگ در ذهن اقاقی جاریست
مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید
مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان
مر در حنجره ی سرخ-گلو می خواند
مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است
مرگ گاهی ریحان می چیند
مرگ گاهی ودکا می نوشد
گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد
وهمه می دانیم
ریه های لذت پر از اکسیژن مرگ است
در نبندیم به روی سخن زنده ی تقدیر که از پشت چپر های صدا می شنویم
(سهراب سپهری)
+ نوشته شده در شنبه هجدهم تیر ۱۳۹۰ ساعت توسط مریم
|
پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود